Refo-vrouwen pikken het niet langer en starten Dolle Martha-beweging

Tegen de tand des tijds is weinig bestand en de onderdanige positie van reformatorische vrouwen lijkt daar geen uitzondering op te vormen. Een grote groep van deze vrouwen richt nu de Dolle Martha-beweging op, omdat ze naar eigen zeggen “klaar is met broodjes smeren” en “nu toch echt meer invloed wil”.

Volgens woordvoerder Alida van der Zwaag – Winsemius is het de hoogste tijd dat vrouwen in de refo-wereld het beter krijgen: “Alle pogingen om dat te bewerkstelligen zijn tot nog toe op niets uitgelopen. Onze zusters binnen de Christelijk Gereformeerde Kerken leken eindelijk voeten aan de grond te krijgen, maar aan het eind van het liedje stonden ze nog steeds broodjes te smeren op de synode. Wij zeggen: ‘Martha, Martha, leg je bezem neer.’” . 

Ook binnen de SGP waren er recentelijk vrouwen die pogingen ondernamen om een betere positie voor de vrouw te verkrijgen. Zij kunnen echter niet rekenen op bijval van de Dolle Martha’s. “Het zijn net deugdzame Maria’s, aan échte actie doen ze niet. Ze blijven maar aan de voeten van de mannen liggen.” Volgens de Dolle Martha’s wordt er nog altijd een loopje genomen met de positie van de vrouw binnen de SGP: “Als het puntje bij paaltje komt kiezen ze nog altijd een man als wethouder boven een vrouw.” 

Aan specifieke oplossingen wordt door de Dolle Martha’s nog gewerkt. Over een vrouwenquotum is de beweging voorlopig negatief. Van der Zwaag-Winsemius: “Je kunt niet zomaar een vrouw op een toppositie zetten want daar moet ze natuurlijk wel een roeping voor hebben.

Ook over de precieze vorm van protesteren wordt volgens de woordvoerder nog overlegd: “Het blootshoofds binnendringen van kerkdiensten is zeker een optie,  maar ook het verbranden van witte bolletjes met kaas op een kerkelijke synode of het blokkeren van de Wegwijsbeurs met Opel Zafira’s behoort tot de mogelijkheden.”

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Och mochten er nog eens meer Maria’s onder ons gevonden worden. Dat zou een onverwachte, onverdiende zegen zijn voor de, door ons zo geliefde, doch steeds verder afdwalende reformatorische gezindte.